Και πάλι για τα νομίσματα

Γράφει η κ. Ζέζα Ζήκου σε άρθρο της στην "Καθημερινή":

"Το «καυτό» χρήμα της απανταχού κερδοσκοπίας επανέλαβε χθες τις μαζικές πωλήσεις δολαρίων! Η σύνοδος της οικονομικής ηγεσίας των χωρών του G20 στην οποία παρευρέθησαν και οι κεντρικοί τραπεζίτες, που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Γκιεονγκζού της Νότιας Κορέας, προσπάθησε να ρίξει «γέφυρα» για συναίνεση! Ομως είναι αργά. Το ανακοινωθέν ήταν φλου και αόριστο.

Το G20 κράτησε απόσταση και δεν θέλησε να πάρει θέση για τη σύγκρουση μεταξύ Κίνας-ΗΠΑ. Ο όμιλος G20, που δημιουργήθηκε το 1999 μετά την κρίση του 1997–98 που διέλυσε την Ασία και τη Ρωσία, περιλαμβάνει τις επτά οικονομικά ισχυρές χώρες του κόσμου (HΠA, Iαπωνία, Γερμανία, Bρετανία, Γαλλία, Iταλία και Kαναδάς), μαζί με τις 12 αναπτυσσόμενες οικονομίες των Kίνας, Iνδίας, Ρωσίας, Bραζιλίας, Αργεντινής, Μεξικού, Αυστραλίας, Νότιας Αφρικής, Νότιας Κορέας, Ινδονησίας, Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και την Ευρωπαϊκή Ενωση!

Οι επικίνδυνες ανισορροπίες της αμερικανικής με την παγκόσμια οικονομία, οι ακραίες ταλαντώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών και οι επίμαχες σχέσεις ευρώ-δολαρίου-γιεν που δοκιμάζονται από το κινεζικό γουάν, τέθηκαν στη συζήτηση. Ωστόσο, η υποτίμηση των νομισμάτων παρουσιάζει στρατηγικό πλεονέκτημα, που ουδείς το αρνείται.

Η δραματική έκκληση που απηύθυνε ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, στις ισχυρές χώρες να συνεννοηθούν ώστε να σταματήσουν τις «ανταγωνιστικές υποτιμήσεις» των νομισμάτων τους, έπεσε στο κενό. Οταν σε περιόδους οικονομικής αναταραχής και δεινής κρίσης χρέους όλοι επενδύουν στο νόμισμά σου, δεν έχεις άλλη επιλογή παρά μόνον την ενεργή υποτίμησή του. Βεβαίως, και οι Ιάπωνες και οι Ελβετοί και οι Βραζιλιάνοι πράττουν ό, τι επιδιώκουν και άλλες κεντρικές τράπεζες, οι οποίες τυπώνουν χρήμα για να ενισχύσουν την εθνική οικονομία τους, λαμβάνοντας μέτρα «ποσοτικής χαλάρωσης» όπως αποκαλείται η περιβόητη πολιτική της «quantitative easing». Δηλαδή την πολιτική που ακολούθησαν οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Βρετανίας και απειλούν να την επαναλάβουν.

H γνώμη ότι τα νομίσματα βρίσκουν ένα επίπεδο «αγοράς», είναι ελκυστική. Oλα τα νομίσματα σήμερα είναι λες και έχουν δημιουργηθεί σε «κενό αέρος» από τις κεντρικές τράπεζες. Tο κόστος παραγωγής είναι μηδενικό, για πρακτικούς λόγους. Eτσι η τιμή της «αγοράς» εξαρτάται από την απόφαση των τραπεζών για το πόση ποσότητα εκτυπώνουν. Η Fed αναμένεται να εκτυπώσει ξανά αφειδώς νέο χρήμα, με συνέπεια το δολάριο να βυθίζεται στην πτώση. Η Ιαπωνία επιδιώκει απεγνωσμένα να διασώσει την οικονομία της. Ηδη ο πρωθυπουργός Ναότο Καν έχει ανακοινώσει πακέτο τόνωσης της οικονομίας, ύψους 900 δισ. γιεν, προκειμένου να ανακοπεί η πορεία προς τον αποπληθωρισμό, να προστατευθούν οι θέσεις απασχόλησης και να τονωθούν οι εγχώριες επενδύσεις και οι καταναλωτικές δαπάνες. Δεδομένου, όμως, πως το πακέτο προβλεπόταν ήδη στον προϋπολογισμό του 2010, έχει περιορισμένο αντίκτυπο. Επίσης, ο πρωθυπουργός σε συνεργασία με την κεντρική τράπεζα έχει κηρύξει την αποδυνάμωση του γιεν και μέσω χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής. Χθες, η BoJ εξήγγειλε τη μείωση του επιτοκίου στο 0 - 0,1% ώστε να τροφοδοτήσει με φρέσκο αέρα «τζάμπα χρήματος» την οικονομία και προανήγγειλε περισσότερο βίαιες κινήσεις χαλαρής νομισματικής πολιτικής με τη δημιουργία κρατικού Fund 5 τρισ. γιεν (ή 60 δισ. δολαρίων) για την αγορά κρατικών και εταιρικών ομολόγων.

Το Πεκίνο κρατά πλέον στα χέρια του το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρέους! Και εάν δεν βάλει νερό στο κρασί του, οι ΗΠΑ θα εξαναγκαστούν να επιβάλουν μέτρα προστατευτισμού. Η σκοτεινή πλευρά των κινεζικών πλεονασμάτων αντικατοπτρίζεται στα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών δυτικών χωρών, κυρίως της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Οι καταναλωτές αγοράζουν φθηνά κινεζικά προϊόντα, ο πληθωρισμός διατηρήθηκε χαμηλός, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ και η Τράπεζα της Αγγλίας κράτησαν σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα τα επιτόκια.

Στην ουσία, η Κίνα χρηματοδοτεί το τεράστιο αμερικανικό έλλειμμα και γι’ αυτό η σχέση της, ως εμπορικού «εταίρου» των ΗΠΑ, είναι πολύ σημαντική. Αλλά, σε ένα μικρότερο βαθμό, η Κίνα λειτουργεί και για την υπόλοιπη Δύση με έναν καθοριστικό ρόλο. Tο Πεκίνο ίσως να έχει καταλήξει σε λάθος συμπεράσματα. H υπερβολική συσσώρευση συναλλαγματικών δολαριακών διαθεσίμων δεν αποτελεί υγιές φαινόμενο. Eκτός και αν το Πεκίνο προτίθεται να αυτοκτονήσει χρηματοοικονομικά".

Ομόλογα με αρνητικό επιτόκιο

Οπως διαβάζουμε:

" Ομόλογα με αρνητικό επιτόκιο από τις ΗΠΑ
Οι επενδυτές αισιοδοξούν ότι η Fed θα αποτρέψει τον αποπληθωρισμό

Σε αρνητικό έδαφος βρέθηκαν χθες για πρώτη φορά οι αποδόσεις των πενταετών τιμαριθμοποιημένων ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου, καθώς οι επενδυτές προεξοφλούν πως η Federal Reserve θα κατορθώσει να αποτρέψει τον αποπληθωρισμό. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών πούλησε χθες πενταετή τιμαριθμοποιημένα ομόλογα συνολικού ύψους 10 δισ. δολαρίων με αρνητική απόδοση 0,55%.

Οι κάτοχοι τιμαριθμοποιημένων ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου συνδέουν την απόδοση που θα εισπράξουν με τη μεταβολή του δείκτη τιμών καταναλωτή. Για τον λόγο αυτόν θεωρούνται και ως προϊόντα προστασίας από την άνοδο του πληθωρισμού. Η άνοδος του δείκτη τιμών καταναλωτή προστίθεται στο επιτόκιο αυτών των ομολόγων. Τα ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου κινήθηκαν ανοδικά καθώς η Fed αναμένεται να προχωρήσει σε μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης, προκαλώντας πληθωριστικές πιέσεις. Σε ό,τι αφορά την προθυμία των επενδυτών να αγοράσουν αμερικανικό χρέος, τα ομόλογα κινήθηκαν ανοδικά παρά την περιορισμένη αύξηση στις πωλήσεις κατοικιών, κατά 10%, τον περασμένο μήνα".

Ζιμπάμπουε

Οπως διαβάζουμε στο "Κέρδος":

" Το δημόσιο χρέος της Ζιμπάμπουε έχει ανέλθει στο 260% του ΑΕΠ, ενώ ο πληθωρισμός κυμαίνεται γύρω στο 21.000%, δηλαδή οι τιμές των αγαθών διπλασιάζονται κάθε μερικές ημέρες. Το επίσημο νόμισμα της χώρας χρησιμοποιείται πλέον ελάχιστα, ενώ η αγορά συναλλάσσεται με δολάρια. Η Ζιμπάμπουε έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια δανεισμού, κανένας δεν τη δανείζει πλέον και συνεχώς εκτυπώνει νόμισμα..."

Διεθνής Καταναλωτική Εμπιστοσύνη

Οπως διαβάζουμε στην "Ναυτεμπορική":

"Εξασθένηση του παγκόσμιου καταναλωτικού κλίματος

Εξασθένηση παρουσίασε η καταναλωτική εμπιστοσύνη, σε παγκόσμιο επίπεδο, το τρίτο τρίμηνο του 2010, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας της εταιρείας Nielsen.

Ειδικότερα, ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης, που βασίζεται στην εκτίμηση των νοικοκυριών για την οικονομική τους κατάσταση, μειώθηκε στο 90 από 93 που ήταν το δεύτερο τρίμηνο.

Στην Ελλάδα, ο δείκτης παρέμεινε σταθερός στο 57 από το πρώτο τρίμηνο του 2010 και είναι ο πέμπτος χαμηλότερος μεταξύ των 53 χωρών.

Χαμηλότερο δείκτη από την Ελλάδα έχουν η Πορτογαλία (44 από 51 στο προηγούμενο τρίμηνο), η Ιαπωνία (52 από 55), η Ουγγαρία (54 από 65) και η Ρουμανία (55 από 68), ενώ στις δέκα χώρες με τα πιο χαμηλά επίπεδα καταναλωτικής εμπιστοσύνης περιλαμβάνονται και η Κροατία (58), η Λιθουανία (63 από 52), η Λετονία (63 από 59), η Ιταλία (64 από 71) και η Γαλλία (67 από 63).

Την υψηλότερη καταναλωτική εμπιστοσύνη έχουν κυρίως χώρες της Ασίας, οι οποίες επλήγησαν λιγότερο από τη διεθνή οικονομική κρίση.

Στη δεκάδα των χωρών με τους υψηλότερους δείκτες περιλαμβάνονται η Ινδία (129), η Ινδονησία (115 από 119), η Αυστραλία (115 από 108), η Σαουδική Αραβία (115 από 108 στο πρώτο τρίμηνο του 2010), οι Φιλιππίνες (114 από 113), η Σιγκαπούρη (113 από 112), η Δανία (106 από 98), η Βραζιλία (103 από 107), η Μαλαισία (103 από 99) και το Χονγκ Κονγκ (103 από 101). Στις ΗΠΑ, η εμπιστοσύνη υποχώρησε στο 81 από 87, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε από το 81 στο 87 και στην Κίνα μειώθηκε στο 105 από 109".

Μεθυσμένος από εξουσία ο Μακμπέθ, υποτίμησε το δάσος του Μπέρναμ...(*)

Οπως διαβάζουμε στα "Νέα":

"Βρετανία: Στο σφυρί δασικές εκτάσεις για να καλυφθεί το έλλειμμα

Το πράσινο φως στο υπουργείο Περιβάλλοντος έδωσε η κυβέρνηση Κάμερον για να εκχωρήσει περίπου τη μισή από την έκταση που βρίσκεται υπό την επίβλεψη της Επιτροπής Δασών, με στόχο να καλύψει την «τρύπα» του ελλείμματος.
Τα σχέδια της βρετανικής κυβέρνησης να πουλήσει σε ιδιώτες δασικές εκτάσεις που ανήκουν στο δημόσιο προκαλούν την έντονη ανησυχία των οικολόγων.

Εκφράζονται φόβοι ότι δέντρα ηλικίας πολλών αιώνων θα αφανιστούν προκειμένου στη θέση τους να ανεγερθούν ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ και πάρκα ψυχαγωγίας. Στόχος του σχεδίου της κυβέρνησης Κάμερον, η οποία έδωσε .

Η νομοθεσία, στην οποία υπόκεινται τα δάση και η οποία χρονολογείται από την υπογραφή της Μάγκνα Κάρτα, το 1215, ενδέχεται να αναθεωρηθεί προκειμένου να καταστεί εφικτή η συναλλαγή. Ορισμένοι ελπίζουν ακόμη στη διάσωση τμήματος αυτών των εκτάσεων μέσω της αγοράς τους από φιλανθρωπικές οργανώσεις ή από επιχειρηματίες με... οικολογική συνείδηση, όπως ο εκδότης Φίλιξ Ντένις, ο οποίος έχει δημιοιυργήσει ένα δάσος με το όνομά του ή ο επενδυτής Μπεν Γκόλντσμιθ, που έχει χρηματοδοτήσει προγράμματα για τη διάσωση των δασών.

Αναφερόμενος στις επικείμενες συμφωνίες μάλιστα, ο Γκόλντσμιθ προειδοποίησε ότι εάν η συναλλαγή γίνει βεβιασμένα, οι εκτάσεις θα πωληθούν σε πολύ χαμηλή τιμή. «Έχω να παρατηρήσω ότι η Μεγάλη Βρετανία βρίσκεται χιλιόμετρα πίσω σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης σε ό,τι αφορά τη σωστή εκμετάλλευση των δασικών της πόρων», δήλωσε επικρίνοντας παράλληλα τη χρονική στιγμή που επέλεξε η κυβέρνηση Κάμερον για την εκχώρηση των δασών. «Ως οικολόγος, ελπίζω να μην σκεφτούν να πουλήσουν τα μεγαλύτερα και καλύτερα δάση μας. Ελπίζω αυτά να παραμείνουν στα χέρια του δημοσίου».

Ενστάσεις πάντως εκφράζονται και στους κόλπους των Τόρις. Ο βουλευτής Ζακ Γκόλντσμιθ, επικεφαλής της ομάδας δράσης του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον για το περιβάλλον την περίοδο που οι Συντηρητικοί βρίσκονταν στην αντιπολίτευση δήλωσε ότι «εάν τα δάση πρόκειται απλώς να πωληθούν στις κατασκευαστικές εταιρίες, κάτι τέτοιο δεν θα πρέπει να γίνει δεκτό και ούτε θα γίνει. Υπάρχουν δάση, τα οποία χρήζουν της μεγαλύτερης δυνατής προστασίας από την κυβέρνηση».

Τα σχέδια για την πώληση περίπου 7,5 εκατομμυρίων στρεμμάτων έως το 2020 αναμένεται να ανακοινώσει και επίσημα εντός των ημερών η υπουργός Περιβάλλοντος Κάρολαϊν Σπέλμαν. Σύμφωνα με την Telegraph, τη δεκαετία του 1990, η αξία των εκτάσεων αυτών εκτιμήθηκε περίπου στα 2,8 εκατομμύρια ευρώ".

(*): Αναφέρομαι στην τραγωδία του Σαίξπηρ "Μακμπέθ" ("Macbeth" - συχνά μεταφράζεται ως "Μάκβεθ" ή "Μάκμπεθ").

Υ.Γ. : Στα προς εκποίηση δάση συμπεριλαμβάνεται και το δάσος του Σέργουντ (Sherwood forest) στο Νότινχαμσίρ (Nottinghamshire). Εκεί που ζούσε ο Ρομπέν των Δασών (Robin Hood). Υποθέτω ότι κάποιοι του χρώσταγαν μια εκδικηση για την δράση του.

Και πάλι για την Κίνα

Οπως διαβάζουμε στην "Ελευθεροτυπία":

"Πενταετές πλάνο με... ανθρώπινο πρόσωπο

Πιθανόν η οικονομία να είναι εκείνη που θα καθορίσει τις όποιες πολιτικές αλλαγές κι όχι το αντίθετο.

Το πενταετές οικονομικό πλάνο (2011-2015) που εκπονήθηκε μιλά για μια σταθερή και σχετικά ταχεία ανάπτυξη βασισμένη στην εσωτερική κατανάλωση, στόχος που απαιτεί την αύξηση του εισοδήματος και της αγοραστικής δύναμης στο αχανές εσωτερικό της Κίνας. «Τα επόμενα πέντε χρόνια θα είναι μια κρίσιμη φάση για την οικοδόμηση μιας σχετικά ευημερούσας κοινωνίας» μετέδωσε το πρακτορείο Xinhua, ενώ ο πρόεδρος Χου μίλησε για μια «περιεκτική ανάπτυξη» που θα σέβεται το περιβάλλον, θα μειώσει τις ανισότητες, θα αναδιανείμει «ισορροπημένα» τον πλούτο και θα βελτιώσει το σύστημα υγείας και κοινωνικής ασφάλειας.

Γιατί το καίριο πρόβλημα της Κίνας δεν είναι ο Λιού ή η Επιτροπή των Νόμπελ, για τους οποίους η η πλειονότητα των 1,3 δισ. Κινέζων δεν έχει ακούσει ποτέ ή τα κείμενα κάποιων εκατοντάδων αντιφρονούντων. Ο πνευματικός ηγέτης του Θιβέτ δαλάι λάμα κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1989, τη χρονιά που καταστάλθηκε βίαια το κίνημα για τη δημοκρατία στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, αλλά καμιά πολιτική μεταρρύθμιση δεν συντελέστηκε.

Αυτό που θα μπορούσε να αποδειχθεί πραγματικά απειλητικό για το καθεστώς είναι οι τεράστιες κοινωνικές ανισότητες που έχουν διαμορφώσει συνθήκες κοινωνικής αστάθειας, όπως κατέδειξε το φετινό πρωτοφανές κύμα μαζικών απεργιών εργατών που ζουν σε συνθήκες σχεδόν σκλαβιάς για να «εξασφαλίσουν στο κράτος την ανταγωνιστικότητα» της κινεζικής αγοράς.

Σε αυτό προστίθεται το καίριο πρόβλημα της ανεργίας. Φέτος θα δημιουργηθούν 12 εκατ. νέες θέσεις εργασίας αλλά στην αγορά θα ενταχθούν 24 εκατ. νέοι επίδοξοι εργαζόμενοι, από τους οποίους το 50% είναι απόφοιτοι λυκείου ή πανεπιστημίου. Το 25% όσων αποφοίτησαν φέτος από τα πανεπιστήμια είναι άνεργοι. Τους αποκαλούν «φυλές μυρμηγκιών», γιατί συνωστίζονται σε άθλιες συνθήκες στις παρυφές των πόλεων αναζητώντας ατέρμονα δουλειά. Αυτά τα φαινόμενα είναι που δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος για κοινωνική αναταραχή και πολιτικές εξελίξεις".

Ομόλογα και CDS

Οπως διαβάζουμε στο "Βήμα":

"Μακρύς ο δρόμος για την αποφυγή της πτώχευσης
Στα 80 δισ. δολάρια τα στοιχήματα με τα ασφαλιστήρια συμβόλαια επί του ελληνικού χρέους έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας- Η μείωση της κατανάλωσης αναδεικνύεται σε «αγκάθι» του προγράμματος λιτότητας

Τάσος Μαντικίδης

Αν και το κλίμα απέναντι στο «ελληνικό πρόβλημα» έχει σαφώς βελτιωθεί, καθώς η προοπτική επιμήκυνσης της περιόδου αποπληρωμής των δανείων προς την ΕΕ και το ΔΝΤ περιορίζει το λεγόμενο «ρίσκο χώρας», μεγάλο μέρος της αγοράς παραμένει ακόμη επιφυλακτικό και θεωρεί ότι ο δρόμος που έχει να διανύσει η Ελλάδα είναι ακόμη μακρύς.

Την ώρα ωστόσο που τα ασφαλιστήρια συμβόλαια (Credit Default Swaps- CDS) επί των ελληνικών ομολόγων έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας της χώρας ανέρχονται συνολικά στο ανησυχητικό ύψος των 80 δισ. δολαρίων, για πρώτη φορά εφέτος το κόστος ασφάλισης των ετήσιων ελληνικών ομολόγων έγινε την περασμένη εβδομάδα φθηνότερο από την κάλυψη για περισσότερο χρόνο. Η εξέλιξη αυτή για τους αναλυτές σημαίνει ότι έχουμε μπροστά μας μια ουσιαστική ένδειξη μείωσης του επενδυτικού ρίσκου στη χώρα μας.

Στις αγορές σήμερα το όποιο ενδιαφέρον για ελληνικά ομόλογα περιορίζεται στις βραχυπρόθεσμες ελληνικές εκδόσεις, καθώς θεωρείται ότι η στήριξη του ΔΝΤ και της ΕΕ καθιστούν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους στα επόμενα δύο χρόνια απίθανη στα 30ετή ομόλογα, οι τιμές των οποίων ενσωματώνουν ακόμη και ένα «κούρεμα» των τιμών, αλλά και στα τιμαριθμοποιημένα ομόλογα, δηλαδή αυτά που είναι συνδεδεμένα με τον πληθωρισμό (Μorgan Stanley), καθώς έχουν μείνει πίσω κατά το πρόσφατο ράλι. Αντίθετα, τα δεκαετή και πενταετή ελληνικά ομόλογα αγοράζονται μάλλον... μόνο από την ΕΚΤ.

Με βάση πάντως το χρονοδιάγραμμα που έδωσε σε ξένους θεσμικούς ο επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους κ. Π. Χριστοδούλου , η χώρα μας θα προχωρήσει στην έκδοση βραχυπρόθεσμου χρέους 17 δισ. ευρώ το 2011 και 18 δισ. ευρώ το 2012, χρονιά κατά την οποία θα επιχειρηθεί και η έκδοση για πρώτη φορά μετά την κρίση και μακροπρόθεσμου χρέους 25,1 δισ. ευρώ (εκ των οποίων τα 11,3 δισ. ευρώ στο πρώτο τρίμηνο).

Διαχειριστές κεφαλαίων σημειώνουν πάντως ότι καθώς σήμερα «έχουμε μεταφορά του χρέους από τον ιδιωτικό τομέα προς τον δημόσιο», ίσως θα πρέπει η χώρα μας να εντείνει τις προσπάθειές της ώστε να φτιάξει τα του οίκου της, καθώς μπορεί σήμερα να αποτελεί μέρος του συστημικού ρίσκου, μακροπρόθεσμα ωστόσο οι συσχετισμοί μπορεί να μην την ευνοήσουν, έστω και αν οι υπερεθνικοί οργανισμοί που ενεπλάκησαν στη διάσωση της χώρας μας αντιλαμβάνονται ότι έχουν συνδέσει την αξιοπιστία τους με την επιτυχία του ελληνικού εγχειρήματος. Θεωρούν εξάλλου ότι ούτε η έξοδος των ελληνικών τραπεζών προς τη διατραπεζική αγορά είναι επαρκής, έστω και αν οι μεγάλες τράπεζες θα αντλήσουν τελικά κάποια μικρά κεφάλαια, ούτε φυσικά και η έκδοση του ελληνικού χρέους θα μπορέσει να κινηθεί σε ικανοποιητικά επίπεδα αν προηγουμένως δεν αρχίσει να προεξοφλείται ότι η χώρα είναι πλέον σε θέση να αποπληρώσει μόνη της τα χρέη της. Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν το «κλειδί» ώστε η ελληνική οικονομία να επιτύχει από το 2012 και ύστερα ένα πρωτογενές πλεόνασμα ικανό να βελτιώσει τη σχέση χρέους προς ΑΕΠ ταχύτερα από τις προσδοκίες των αγορών, εκτιμά ο οικονομολόγος Μark Wall της Deutsche Βank. Ο Νick Κojucharov της Goldman Sachs εκτιμά ότι η χώρα θα δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να επιτύχει τους στόχους της για το έλλειμμα χωρίς να προχωρήσει σε περαιτέρω επώδυνες μειώσεις δαπανών, καθώς σε ένα περιβάλλον μείωσης των εισο δημάτων και της κατανάλωσης των νοικοκυριών τα έσοδα κυμαίνονται σε επίπεδα χαμηλότερα των στόχων. Με την ύφεση να διαρκεί τουλάχιστον για όλο το 2011, το πρόβλημα των κατώτερων των εκτιμήσεων εσόδων εκτιμάται ότι θα συνεχίζει να βαραίνει κατά τις αρχές του 2012, οπότε προγραμματίζεται και η επιστροφή της στις αγορές ομολόγων. Το πιθανότερο σενάριο για την Ελλάδα θεωρεί την παράταση της περιόδου αποπληρωμής των δανείων προς το ΔΝΤ και την ΕΕ, αν και η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν έχει αποκλειστεί, έστω και αν δεν αποτελεί το κεντρικό της σενάριο. Η μείωση της κατανάλωσης αναδεικνύεται σε «αγκάθι» του προγράμματος λιτότητας. Για μια οικονομία όπου σχεδόν το 75% του ΑΕΠ κινείται από την ιδιωτική κατανάλωση, τέτοια συγκεντρωμένη κατάρρευση της καταναλωτικής ζήτησης δεν προϊδεάζει θετικά για τη μελλοντική ανάπτυξη, αναφέρει, ενώ προβλέπει αύξηση της ανεργίας στο 15% ως το τέλος του 2011 και συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 3,8% εφέτος και κατά 2,4% τον επόμενο χρόνο.

Για την οικονομολόγο Christel Αranda-Ηassel της Credit Suisse οι δανειακές ανάγκες της χώρας μας θα κυμανθούν γύρω στα 55 δισ. ευρώ τόσο για το 2011 όσο και για το 2012, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει η αποπληρωμή των δανείων προς το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία θα επιβαρύνει τις δανειακές ανάγκες του 2013 και του 2014. Σε αυτό το πλαίσιο, επειδή τα δύο αυτά έτη θα πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν ουσιαστικά τα δύο τρίτα του ελληνικού χρέους, η συζήτηση περί επιμήκυνσης της περιόδου αποπληρωμής δεν προκαλεί καμία εντύπωση, καθώς θα ήταν παράλογο αν συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

Οι συνθήκες στις αγορές έχουν βελτιωθεί, αλλά οι ανησυχίες είναι ακόμη εδώ, ανέφερε και η Giada Giani, οικονομολόγος της Citigroup. Σύμφωνα εξάλλου με τους υπολογισμούς της τράπεζας, ακόμη και με την πλήρη εφαρμογή του πακέτου λιτότητας, οι πληρωμές τόκων της χώρας μας θα αυξηθούν στο 8% του ΑΕΠ το 2013, ενώ οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους θα παραμείνουν τεράστιες. Η Γερμανία θα συμφωνήσει τελικά στην επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής, παρ΄ ότι αυτή τη στιγμή αντιδρά «για να διατηρεί τις πιέσεις προς τη δημοσιονομική προσαρμογή σε υψηλά επίπεδα», ενώ για να αποφευχθεί η αναδιάρθρωση του χρέους ενδέχεται να χρειαστεί ακόμη και η αύξηση των δανείων από τα προβλεπόμενα επίπεδα των 110 δισ. ευρώ.

Από την πλευρά τους οι Steven Μajor, CFΑ, και Leandro Galli της ομάδας σταθερού εισοδήματος της ΗSΒC Βank plc σημειώνουν ότι η ευρωζώνη μπορεί να έχει ένα νόμισμα, χωρίζεται ωστόσο σε τρεις βαθμίδες: στην πρώτη έχουμε τις Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία και Αυστρία, στη δεύτερη το Βέλγιο, την Ιταλία και την Ισπανία, ενώ στην τρίτη τις Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ελλάδα. Οπως εκτίμησαν βάσει ειδικής μελέτης, οι χώρες που βρίσκονται στην τρίτη βαθμίδα διαθέτουν σήμερα περιορισμένη ή καθόλου πρόσβαση στις ανοιχτές αγορές, ενώ τα ομόλογά τους εξακολουθούν σε αυτή τη φάση να είναι μη ελκυστικά.