Αμετρα μέτρα

Οπως διαβάζουμε στην "Καθημερινή":

" Υψηλό το κόστος στα βρετανικά νοικοκυριά από τις φορολογικές αυξήσεις

Οι φορολογικές αυξήσεις και οι μεταρρυθμίσεις στον τομέα της πρόνοιας που έχουν σχεδιαστεί για να συμβάλουν στη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού της Βρετανίας θα κοστίσουν στα νοικοκυριά κατά μέσο όρο 680 στερλίνες το χρόνο, σύμφωνα με μια μελέτη που δόθηκε σήμερα στην δημοσιότητα.

Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει μια σειρά μέτρων λιτότητας με στόχο την εξάλειψη του ελλείμματος ρεκόρ του προϋπολογισμού – περίπου 10% του ΑΕΠ – έως το 2015.

«Περαιτέρω μειώσεις στο εισόδημα των νοικοκυριών είναι αναπόφευκτες, καθώς θα εφαρμόζονται οι κυβερνητικές πολιτικές που αποσκοπούν στην μείωση του δανεισμού της κυβέρνησης, του υψηλότερου μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο», αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Τζέιμς Μπράουν, οικονομολόγος στο Institute For Fiscal Studies (IFS).

Ο Μπράουν δήλωσε ότι οι έμμεσοι φόροι που επιβάλλονται από τον Ιανουάριο, όπως οι αυξήσεις του ΦΠΑ επί των πωλήσεων, και οι δασμοί στα καύσιμα και η αύξηση των ασφαλίστρων, θα κοστίσουν περίπου 480 στερλίνες ανά νοικοκυριό. Οι αλλαγές στις φοροαπαλλαγές και την άμεση φορολογία θα προσθέσουν άλλες 200 στερλίνες.

«Οι άνθρωποι θα δαπανούν λιγότερο αν έχουν λιγότερα χρήματα να δαπανήσουν, αλλά δεν έχουμε προσπαθήσει να ποσοτικοποιήσουμε αυτή τη συνέπεια», δήλωσε στο Ρόιτερς.

Τα εισοδήματα των Βρετανών βρίσκονται ήδη υπό πίεση, καθώς ο πληθωρισμός έφθασε στο 3,7%, και είναι σχεδόν διπλάσιος από τον στόχο της Τράπεζας της Αγγλίας, και τα στοιχεία που εξέδωσε την περασμένη εβδομάδα έδειξαν συρρίκνωση της οικονομίας στο τελευταίο τρίμηνο του 2010".

Μια παρατήρηση: ο κ. Brown του IFS μας λέει ότι δεν έχει προηγηθεί οικονομετρική μελέτη για τις συνέπειες της αύξησης των φόρων στην κατανάλωση. Δηλαδή, δεν ξέρουμε σε ποιό επίπεδο θα διαμορφωθεί η κατανάλωση, άρα η οριακή (και μέση) ροπή προς κατανάλωση, άρα η οριακή (και μέση) ροπή προς αποταμίευση, άρα το επίπεδο των επενδύσεων, άρα ο πολλαπλασιαστής, άρα το ΑΕΠ. Αποτέλεσμα: η οικονομική γίνεται λοταρία. Κι αυτό ονομάζεται "οικονομική πολιτική". O tempora...

Μήπως η θεωρία περί αποπληθωρισμού δια μέσου μείωσης μισθών κάπου πάσχει;

Οπως διαβάζουμε από την Ελληνική Στατιστική Αρχή:

"+ 7,6% οι τιμές παραγωγού

Αύξηση 7,6% παρουσίασε ο γενικός δείκτης τιμών παραγωγού στη Βιομηχανία (εγχώρια και εξωτερική αγορά) κατά τον περασμένο Δεκέμβριο έναντι αύξησης 5% που σημειώθηκε τον αντίστοιχο μήνα του 2009.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, ο γενικός δείκτης αυξήθηκε 1,8% σε σύγκριση με τον Νοέμβριο. Ο μέσος δείκτης κατά το δωδεκάμηνο Ιανουαρίου-Δεκεμβρίου 2010 αυξήθηκε 6,7% έναντι μείωσης 5,8% που σημειώθηκε κατά τη σύγκριση του προηγούμενου έτους".

Περί Η.Π.Α.

Γράφει ο κ. Αχ. Καψύλης στο "Βήμα":

"Αμερικανικό Κονγκρέσο: Ο Γκρίνσπαν και η απορρύθμιση ευθύνονται για την κρίση

Ο πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed) Αλαν Γκρίνσπαν φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την χρηματοοικονομική κρίση του 2008, όχι μόνο επειδή δεν την απέτρεψε αλλά και επειδή εν πολλοίς την προκάλεσε! Αυτό είναι το πόρισμα της διακομματικής Επιτροπής του αμερικανικού Κογκρέσου που διερεύνησε τα αίτια της κρίσης. Η Επιτροπή επέρριψε επίσης ευθύνες στην αμερικανική κυβέρνηση (Μπους) και στις διοικήσεις των αμερικανικών τραπεζών, οι οποίες ενθάρρυναν την ανάληψη υπερβολικών επενδυτικών κινδύνων από τα στελέχη τους, και εν γένει στην «κουλτούρα της απορρύθμισης».

Πρόκειται για ένα πόρισμα τελείως διχαστικό, καθώς υπογράφεται μόνο από τους έξι Δημοκρατικούς βουλευτές της δεκαμελούς επιτροπής. Τα έξι αυτά μέλη θεώρησαν άλλωστε ότι η κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Οι τέσσερις Ρεπουμπλικανοί που συμμετείχαν στην Επιτροπή θεώρησαν ότι η κρίση ήταν αναπόφευκτη. Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το διχαστικό αυτό πόρισμα θα εγείρει προσκόμματα στην εφαρμογή του νόμου Τοντ-Φρανκ για την αναμόρφωση του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος στο πλαίσιο των προσπαθειών αποτροπής μιας ανάλογης κρίσης στο μέλλον.

Στην ουσία πρόκειται άλλωστε για δύο πορίσματα, αφού τρεις Ρεπουμπλικανοί, μέλη της Επιτροπής, (ο τέταρτος διατήρησε τις εντελώς προσωπικές του απόψεις επί του θέματος...) εξέδωσαν δικό τους πόρισμα το οποίο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι σε γενικές γραμμές... δεν έγινε και τίποτα! Τον Γκρίνσπαν τον «αδειάζουν», πάντως, και οι Ρεπουμπλικανοί, οι οποίοι στο πόρισμά τους απεφάνθησαν ότι, αν και δεν ευθύνεται για την κρίση, θα μπορούσε με τους κατάλληλους χειρισμούς να την αποτρέψει.

Εν πάση περιπτώσει, η δεκαμελής επιτροπή απεφάνθη κατά πλειοψηφία ότι η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους του νεότερου είχε μεγάλες δυνατότητες και απεριόριστες εξουσίες για να αποτρέψει την χρηματοοικονομική κρίση του 2007-2009 και αποφάσισε να μην κάνει χρήση αυτών των δυνατοτήτων και εξουσιών.

Αγγλόφωνα μέσα ενημέρωσης (οι αμερικανικές εφημερίδες Wall Street Journal και New York Times και επίσης ο βρετανικός όμιλος ΜΜΕ BBC και το επίσης βρετανικό πρακτορείο Reuters) σημειώνουν ότι η διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών της μεταρρύθμισης Δημοκρατικών και των αντιτιθεμένων σε κάθε αλλαγή του σημερινού status operandi του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού και χρηματοοικονομικού συστήματος Ρεπουμπλικανών αναδεικνύει τον βαθύτερο διχασμό της αμερικανικής κοινής γνώμης σε ό,τι αφορά τα αίτια της κρίσης και κυρίως στο τι μέλλει γενέσθαι στο μέλλον.

«Οι εξελίξεις στην Επιτροπή δείχνουν γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφωνήσει η αμερικανική πολιτική ηγεσία όχι μόνο σε μια ρύθμιση και έναν έλεγχο του χρηματοοικονομικού τομέα αλλά και στην ανάγκη να αναμορφωθεί το σύστημα υγείας της χώρας ή στην εξεύρεση μιας κοινώς αποδεκτής μεθόδου αντιμετώπισης του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας», σημειώνει χαρακτηριστικά το Reuters".

Ταυτόχρονα, όπως διαβάζουμε σε επόμενο άρθρο του "Βήματος":

"Moody's: Προειδοποιεί για υποβάθμιση και τις ΗΠΑ

Μετά τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και εν γένει τις πλέον «ευάλωτες» οικονομίες της Ευρώπης, στο στόχαστρο των οίκων αξιολόγησης και των διεθνών οργανισμών βρέθηκαν και οι μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία.

Η υπηρεσία επενδυτών του οίκου Moody’s εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία εφιστά την προσοχή στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Ομπάμα «διότι ο χρόνος τελειώνει».

«Παρά το ότι δεν πρόκειται να ληφθεί προς το παρόν κάποια απόφαση σχετικά με την πιστοληπτική ικανότητα (των ΗΠΑ) το χρονικό περιθώριο για ανάλογες πιθανές αποφάσεις στο μέλλον φαίνεται ότι στενεύει ενώ αυξάνεται η πιθανότητα να χαρακτηριστεί αρνητική η προοπτική της οικονομίας μέσα στα δύο επόμενα χρόνια», αναφέρει η ανακοίνωση του Moody’s.

Η πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται «σταθερή», δηλαδή βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της αξιολόγησής της ως «αρνητικής» ή «θετικής».

Την ίδια στιγμή ένας άλλος οίκος, η Standard & Poors προχώρησε σε πιο δραστικές αποφάσεις υποβαθμίζοντας κατά ένα επίπεδο (από ΑΑ σε ΑΑ-) την αξιολόγηση της Ιαπωνίας.

Κοινός τόπος των πιέσεων που δέχονται οι δύο ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου είναι η υπερδιόγκωση του χρέους τους.

Αυτό επισημαίνει σε έκθεση που δημοσιοποιήθηκε χθες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στην οποία επισημαίνεται ότι «η πορεία εξυγίανσης των δημοσιονομικών των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας θα επιβραδυνθεί το 2011».

Αλλωστε σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν τις προηγούμενες ημέρες στη δημοσιότητα, το χρέος των ΗΠΑ έχει αγγίξει τα 9 τρισ. δολάρια.

Ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί στις ομοσπονδιακές αρχές το γεγονός ότι το ήμισυ του διαπραγματεύσιμου στις διεθνείς χρηματαγορές χρέος βρίσκεται σε χέρια και χαρτοφυλάκια ξένων επενδυτών.

Αλλωστε και το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ προβλέπεται να αγγίξει το 9,8% του ΑΕΠ μέχρι το τέλος του έτους, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μεταπολεμικά".

Επί του θέματος, γράφει ο Paul Krugman στους New York Times:

"Για την κρίση φταίνε οι ανεξέλεγκτες τράπεζες

H ομιλία του προέδρου Ομπάμα για την κατάσταση του έθνους ήταν βαρετή υπόθεση. Ομως η επίσημη αντίδραση των Ρεπουμπλικανών διά στόματος του βουλευτή Πολ Ράιαν ήταν στ΄ αλήθεια ενδιαφέρουσα- αλλά όχι με την καλή έννοια. Ο κ. Ράιαν προχώρησε σε μερικές εξαιρετικά αμφιλεγόμενες παρατηρήσεις για την απασχόληση, την περίθαλψη και άλλα πολλά. Ομως αυτό που τράβηξε την προσοχή μου, διαβάζοντας τις δηλώσεις του, ήταν όσα είπε για άλλες χώρες: «Δείτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, την Ιρλανδία,το Ηνωμενο Βασίλειο και άλλα ευρωπαϊκά έθνη.Δεν ενήργησαν έγκαιρακαι τώρα οι κυβερνήσεις τους είναι υποχρεωμένες να επιβάλουν οδυνηρά μέτρα λιτότητας, όπως μεγάλες περικοπές συντάξεων και αύξηση της φορολογίας για όλους».

Είναι μια καλή ιστορία: οι Ευρωπαίοι το παράκαναν με τα ελλείμματα και αυτό οδήγησε στην κρίση. Δυστυχώς, αν και αυτό ισχύει λίγο-πολύ για την Ελλάδα, δεν ισχύει καθόλου για την Ιρλανδία ή τη Βρετανία. Ο λόγος είναι ότι οι αμερικανοί συντηρητικοί έχουν εδώ και χρόνια διαμορφώσει τη δική τους φανταστική εικόνα για την Ευρώπη- σαν ένα μέρος οικονομικής στασιμότητας και κάκιστων υπηρεσιών υγείας, μια κοινωνία που καταρρέει υπό το βάρος της Μεγάλης Κυβέρνησης. Το γεγονός ότι η Ευρώπη ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά διόλου δεν τους αποθαρρύνει.

Ας δούμε τι πραγματικά συνέβη στην Ιρλανδία και τη Βρετανία. Προτού ξεσπάσει η χρηματοπιστωτική κρίση, οι συντηρητικοί δεν είχαν παρά μόνον διθυράμβους να ξεστομίσουν για την Ιρλανδία- μια χώρα με χαμηλούς φόρους και χαμηλές δημόσιες δαπάνες σε σχέση με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Στον Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας του συντηρητικού Ηeritage Foundation, η Ιρλανδία ξεπερνούσε κάθε άλλο δυτικό κράτος.

Το 2006 ο Τζορτζ Οσμπορν, ο σημερινός υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, χαρακτήρισε την Ιρλανδία «φωτεινό παράδειγμα της τέχνης του εφικτού, όσον αφορά τη μακροπρόθεσμη οικονομική πολιτική». Και η αλήθεια είναι ότι το 2006-2007 η Ιρλανδία παρουσίασε δημοσιονομικό πλεόνασμα, αλλά και ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα χρέους στον ανεπτυγμένο κόσμο. Τι πήγε στραβά; Η απάντηση είναι, βέβαια, οι ανεξέλεγκτες τράπεζες: οι ιρλανδέζικες τράπεζες το παράκαναν στα χρόνια της ευημερίας, δημιουργώντας μια τεράστια φούσκα στην αγορά ακινήτων. Οταν η φούσκα έσκασε, τα έσοδα εξανεμίστηκαν, προκαλώντας έκρηξη στο έλλειμμα αλλά και στο δημόσιο χρέος, καθώς η κυβέρνηση κατέληξε να αναλάβει τα χρέη των τραπεζών. Ομως ακόμη και οι πιο σκληρές περικοπές δαπανών, ενώ οδήγησαν σε τρομερές απώλειες θέσεων εργασίας, δεν αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη των αγορών.

Το δίδαγμα της ιρλανδικής κατάρρευσης, λοιπόν, είναι το αντίθετο από αυτό που θα ήθελε να πιστέψουμε ο κ. Ράιαν. Δεν είναι «περικόψτε τις δαπάνες άμεσα, αλλιώς άσχημα πράγματα θα σας συμβούν»: το «μάθημα» που πρέπει να πάρουμε είναι πως ακόμη και οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί δεν αρκούν για να σε προστατεύσουν από την κρίση, αν πρώτα δεν ελέγξεις αποτελεσματικά τις τράπεζες. Ακριβώς το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε πρόσφατα και η δική μας Ανακριτική Επιτροπή για την Κρίση, που καταλήγει στο πόρισμά της ότι «30 χρόνια απορρύθμισης και αυτορρύθμισης» των τραπεζών συντέλεσαν στη δική μας οικονομική καταστροφή. Και η Βρετανία; Λοιπόν, σε αντίθεση με τους υπαινιγμούς του κ. Ράιαν, η Βρετανία δεν υποφέρει από κρίση χρέους. Είναι αλήθεια βέβαια πως ο Ντέιβιντ Κάμερον, που ανέλαβε την πρωθυπουργία τον περασμένο Μάιο, πραγματοποιεί μια απότομη στροφή προς τη λιτότητα. Αυτό όμως έγινε κατ΄ επιλογήν, όχι κατόπιν πίεσης από την αγορά.

Μια επιλογή που βέβαια σχετίζεται με την προσκόλληση της νέας βρετανικής κυβέρνησης στην ίδια θεωρία που χρησιμοποιούν και οι Ρεπουμπλικανοί για να αξιώσουν νέες περικοπές- την άποψη ότι η μείωση των δαπανών μιας οικονομίας σε ύφεση θα επιταχύνει την ανάπτυξη, αντί να τη βλάψει.

Ομως αυτή η θεωρία δεν τα πηγαίνει καλά. Η βρετανική οικονομία, που έδειχνε νωρίτερα να ανακάμπτει, επέστρεψε σε αρνητικό πρόσημο στο τέταρτο τρίμηνο του 2010. Εντάξει, έφταιξε και η σφοδρή κακοκαιρία, και δεν πρέπει να δίνει κανείς υπερβολικά μεγάλη προσοχή στα νούμερα ενός και μόνο τριμήνου: όμως το σίγουρο είναι πως η περιβόητη αύξηση στην επιχειρηματική εμπιστοσύνη, που υποτίθεται πως θα εξισορροπούσε τις δραματικές παρενέργειες της περικοπής μισού εκατομμυρίου θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, δεν υλοποιήθηκε ως τώρα.

Ας επιστρέψουμε τώρα στον Πολ Ράιαν. Για άλλη μια φορά οι Ρεπουμπλικανοί χρησιμοποιούν τον μύθο της «αποτυχημένης» Ευρώπης για να πολεμήσουν την εφαρμογή προοδευτικών πολιτικών στην Αμερική. Καθώς όμως ο κ. Ράιαν εμφανίζεται σαν «διανοούμενος» του κόμματος, με ειδικές γνώσεις όσον αφορά τα χρέη και τα ελλείμματα, είναι πολύ ενδιαφέρουσα- με την κακή έννοια του όρου- η αποκάλυψη ότι δεν ξέρει τι του γίνεται σε θέματα κρίσης χρέους".

Το γιουάν παντού

Οπως διαβάζουμε σην "Ελευθεροτυπία":

"Η Κίνα ποντάρει στη διεθνοποίηση του γουάν

Μ. Λιτσης

Ενα βήμα παραπέρα στη διεθνοποίηση του γουάν προχώρησε πρόσφατα η Κίνα, επιτρέποντας στις κινεζικές επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν το κινεζικό νόμισμα στις επενδύσεις τους στο εξωτερικό.

Παράλληλα, η ελεγχόμενη από το κράτος τράπεζα Bank of China επέτρεψε πρώτη φορά στους πελάτες της να συναλλάσσονται σε γουάν και να ανοίγουν λογαριασμούς στις ΗΠΑ. Οι αποφάσεις αυτές εντάσσονται στις προσπάθειες της Κίνας να καταστήσει το γουάν διεθνές νόμισμα, παρ' όλο που η ισοτιμία του ελέγχεται ακόμη από την κυβέρνηση.

Μέχρι τα μέσα του περασμένου έτους, η αγορά και η πώληση γουάν ήταν επικεντρωμένες κυρίως στην ηπειρωτική Κίνα, όπου ισχύουν αυστηροί έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων. Τον Ιούλιο του 2010 ξεκίνησε η συναλλαγή γουάν στο Χονγκ Κονγκ που, αν και ανήκει πολιτικά στην Κίνα, έχει ανεξαρτησία στην οικονομική πολιτική και δικό του νόμισμα (δολάριο Χονγκ Κονγκ). Οι ημερήσιες συναλλαγές έφθασαν μέσα σε λίγους μήνες από το μηδέν στα 400 εκατ. δολάρια.

Στις ΗΠΑ επιχειρηματίες και ιδιώτες μπορούσαν ήδη να συναλλάσσονται σε γουάν μέσω δυτικών τραπεζών όπως η HSBC.

Τώρα η Bank of China, η οποία ανήκει κατά 70% στο κινεζικό κράτος, επιτρέπει σε επιχειρήσεις και ιδιώτες να αγοράζουν και να πωλούν κινεζικό νόμισμα μέσω λογαριασμών στα υποκαταστήματά της στην Αμερική. Προς το παρόν πάντως το ποσό σε γουάν που μπορεί να μετατραπεί από ιδιώτη που βρίσκεται στις ΗΠΑ, περιορίζεται στα 4.000 δολάρια την ημέρα. Στόχος των περιορισμών είναι να αποτραπεί η κερδοσκοπία με το νόμισμα.

Στο πλαίσιο της αναβάθμισης της «νομισματικής διπλωματίας» και της επιδίωξης για διεθνοποίηση του γουάν, οι κινεζικές αρχές αύξησαν τον περασμένο Δεκέμβριο και τον αριθμό των εξαγωγέων που μπορούν να χρησιμοποιούν το γουάν στις διεθνείς τους συναλλαγές από λίγες εκατοντάδες σε σχεδόν 70.000. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι σε πολύ λίγα χρόνια το 20% με 30% των ανερχόμενων σε 2,3 τρισ. δολάρια κινεζικών εισαγωγών θα γίνεται πλέον σε γουάν αντί σε δολάρια.

Επιπλέον το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ επεξεργάζεται ήδη τρόπους που θα επιτρέπουν σε επενδυτές να αγοράζουν μετοχές σε γουάν ακόμη και αν δεν διαθέτουν κινεζικό νόμισμα. Η κίνηση αυτή θεωρείται το πρώτο βήμα από το πέμπτο μεγαλύτερο σε κεφαλαιοποίηση χρηματιστήριο στον κόσμο για την έκδοση μετοχών σε γουάν αντί σε δολάρια Χονγκ Κονγκ".

Μέτρα προστασίας από κερδοσκοπικά κεφάλαια

Οπως γράφει ο κ. Μωυσής Λιτσης στην "Ελευθεροτυπία":

"Τουρκία και Ισραήλ ξορκίζουν τους κερδοσκόπους
ΟΙ ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ ΠΗΡΑΝ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΙΘΑΝΗ ΑΝΟΔΟ ΤΩΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

ΔΥΟ ακόμη κράτη, η Τουρκία και το Ισραήλ, έλαβαν τις τελευταίες ημέρες μέτρα κατά της λεγόμενης ανατιμητικής κερδοσκοπίας. Επιχειρούν, δηλαδή, όπως κάνει εδώ και δύο χρόνια η Βραζιλία, να αποθαρρύνουν τους ξένους επενδυτές από το να αγοράζουν τα ομόλογά τους.

Φοβούνται ότι αυτό θα οδηγήσει σε ισχυροποίηση των νομισμάτων, κάτι που θα πλήξει την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών και θα ενισχύσει τις τάσεις «φούσκας» στο χρηματιστήριο και την αγορά ακινήτων τους.

Τα επιτόκια

Η Τουρκία, σε αντίθεση μάλιστα με τις περισσότερες αναδυόμενες οικονομίες, που αυξάνουν τα επιτόκιά τους φοβούμενες τον πληθωρισμό, προχώρησε σε μείωση των επιτοκίων της από το 6,5% στο 6,25%, προκειμένου να πριμοδοτήσει ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση της τουρκικής λίρας.

Παράλληλα, η κεντρική τράπεζα προέβη σε αύξηση των απαιτούμενων διαθεσίμων για τους λογαριασμούς σε τουρκική λίρα ενός μηνός κατά 2%, στο 10%. Αύξησε δηλαδή το κατώτατο όριο αποθεματικών που πρέπει να έχει μια εμπορική τράπεζα έναντι των καταθέσεων του πελάτη της. Για τους τρίμηνους λογαριασμούς τα απαιτούμενα διαθέσιμα αυξήθηκαν επίσης από 7% σε 9%, ενώ για τις καταθέσεις από ένα εξάμηνο έως ένα έτος τα απαιτούμενα διαθέσιμα παρέμειναν σταθερά στο 7% και 6% αντίστοιχα.

Τα μέτρα αυτά αποσκοπούν και στο να περιοριστεί η χορήγηση δανείων (πιστωτική επέκταση). Τα δάνεια που έχουν δώσει οι εμπορικές τράπεζες αυξήθηκαν κατά 34% το 2010, με αποτέλεσμα την ταχεία αύξηση των εισαγωγών και του εμπορικού ελλείμματος.

Μέτρα για την καταπολέμηση των κερδοσκοπικών εισροών κεφαλαίου ανακοίνωσε πρόσφατα και η κυβέρνηση του Ισραήλ. Ανέβασε σε 10% το όριο των απαιτούμενων διαθεσίμων για συναλλαγές σε swaps και στην προθεσμιακή αγορά οι οποίες γίνονται από μη κατοίκους της χώρας.

Ισραηλινοί και ξένοι πολίτες πρέπει επίσης να δηλώνουν τις συναλλαγές τους σε swaps και στην προθεσμιακή αγορά για ποσά άνω των 10 εκατ. δολαρίων την ημέρα.

Οι ξένοι

Επίσης, οι ξένοι υπήκοοι που πραγματοποιούν συναλλαγές σε ισραηλινούς βραχυπρόθεσμους κρατικούς τίτλους (γνωστούς ως makam) ή σε κρατικά ομόλογα αξίας άνω των 10 εκατ. σέκελ σε μία ημέρα πρέπει να δηλώνουν τη συναλλαγή και την κατάσταση του χαρτοφυλακίου τους που διαθέτει τέτοιου είδους ενεργητικό.

Τον Δεκέμβριο μόνο οι ξένοι επενδυτές πραγματοποίησαν συναλλαγές swaps αξίας 76 δισ. δολαρίων σε σχέση με 19 δισ. δολάρια που έκαναν ισραηλινοί υπήκοοι και 59 δισ. δολάρια του Νοεμβρίου. Το ισραηλινό νόμισμα, το σέκελ, έχει φθάσει στο ψηλότερο επίπεδο εδώ και περισσότερο από δύο χρόνια έναντι του δολαρίου, στα 3,5 σέκελ ανά δολάριο, με την τράπεζα του Ισραήλ να παρεμβαίνει πολλές φορές, αγοράζοντας 2,3 δισ. δολάρια στην αγορά συναλλάγματος τον Δεκέμβριο, αυξάνοντας τα συναλλαγματικά της αποθέματα στα 70,9 δισ. δολάρια.

Πέρα από τις ανησυχίες για τις επιπτώσεις του «ισχυρού» σέκελ στις εξαγωγές, στο Ισραήλ εγκυμονείται ο κίνδυνος της φούσκας των ακινήτων".

Το 3%...

Οπως σημειώνει ο κ. Τάσος Τέλογλου στην "Καθημερινή":

" Οι Γερμανοί και τι... εννοούν όταν λένε «συνταγματική πρόβλεψη» του 3%

Το συνταγματικό δικαστήριο του μεγαλύτερου γερμανικού κρατιδίου αποφάσισε στο Μίνστερ της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας να μπλοκάρει, έπειτα από αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, την εκτέλεση συμπληρωματικού προϋπολογισμού για το 2010, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές προηγούμενο δικαστικής παρέμβασης σε έναν τομέα που παραδοσιακά θεωρείται προνομιακό πεδίο της πολιτικής. Η απόφαση αυτή έρχεται σε μία περίοδο που η γερμανική κυβέρνηση ασκεί πιέσεις στην ευρωπαϊκή επιτροπή, αλλά και σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών για (συνταγματική) νομική κατοχύρωση της απαγόρευσης δανεισμού πάνω από ένα όριο (3% του ΑΕΠ) για όλες τις χώρες της Ε.Ε.

Τον Μάρτιο του 2009, η επιτροπή ομοσπονδιακών θεμάτων του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου είχε συμφωνήσει ότι από το 2011 δημιουργείται, με τη συμμετοχή του ομοσπονδιακού υπουργού Οικονομικών και των υπουργών Oικονομικών των ομόσπονδων κρατιδίων, ένα νέο συμβούλιο σταθερότητας, το οποίο θα εποπτεύει τα δημόσια οικονομικά της Ομοσπονδίας (κεντρική κυβέρνηση και κρατίδια). Τα πέντε χρεωμένα κρατίδια (Βρέμη, Βερολίνο, Σλέβιγκ Χολστάιν, Σάαρλαντ και Σαξονία Ανχαλτ) συμφωνήθηκε να λαμβάνουν επί εννέα χρόνια 800 εκατ. ευρώ τον χρόνο, σύνολο 6,3 δισ. ευρώ (σ. σ.: τα μισά απ' όσα λαμβάνει η χώρα μας με το Mνημόνιο). Στο τέλος της εννεαετούς περιόδου, το 2020, τα κρατίδια της Γερμανίας θα απαγορεύεται να δανείζονται για να αποπληρώνουν τα χρέη τους, ενώ τα χρέη θα πρέπει να αποπληρώνονται από τα πλεονάσματα. Στις περιόδους ύφεσης επιτρέπεται η αύξηση του χρέους πάνω από το 0,35% του ΑΕΠ, με όρο όμως το ποσοστό αυτό να μειώνεται αντίστοιχα όταν αρχίσει η ανάκαμψη.

Η πρόβλεψη της δημιουργίας ενός «συνταγματικού φρένου» δεν είναι γερμανική, αλλά ελβετική εφεύρεση. Το 2003, οι Ελβετοί αποφάσισαν ότι στο εξής, το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους δεν θα ήταν δυνατόν να ξεπερνάει το 3% του ΑΕΠ. Παρά την οικονομική κρίση που έπληξε με μεγάλη δύναμη τις ελβετικές τράπεζες, η ελβετική ομοσπονδία κατάφερε να οδηγήσει σε δραματική μείωση το κατά κεφαλήν χρέος του κάθε πολίτη στα 27.000 φράγκα στο τέλος του 2009 ή 38% του ΑΕΠ. Και στην Ελβετία οι ειδικοί αποδίδουν τη ραγδαία αύξηση του χρέους στον πολιτικό ανταγωνισμό, που δεν είναι δυνατόν να συγκρατηθεί με πολιτικές αποφάσεις, αλλά χρειάζεται την παρέμβαση μη πολιτικών τεχνικών σωμάτων, με βάση «αυτόματα φρένα - ρυθμίσεις», που μπλοκάρουν επιλογές της πολιτικής".

Γαλλο-Γερμανικά δάνεια προς Ελλάδα

Οπως διαβάζουμε στην "Καθημερινή":

" Στα 99,7 δισ. δολ. τα ελληνικά δάνεια από γαλλικές και γερμανικές τράπεζες

Οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες είχαν χορηγήσει τα περισσότερα ξένα δάνεια προς την Ελλάδα στο τέλος Σεπτεμβρίου 2011, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (Bank for International Settlements, BIS), όπως μετέδωσε το πρακτορείο Ρόιτερ.

Το ανεξόφλητο υπόλοιπο των δανείων των γαλλικών τραπεζών προς το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της Ελλάδας ανήλθε σε 59,4 δισ. δολάρια και των γερμανικών τραπεζών σε 40,3 δισ. δολάρια - 99,7 δισ. δολάρια και από τις δύο χώρες - ενώ σημαντικά είναι και τα δάνεια που έχουν χορηγήσει ιρλανδικές τράπεζες (8,5 δισ. δολάρια) και οι ιταλικές και ολλανδικές τράπεζες (4,8 και 4,6 δισ. δολάρια, αντίστοιχα).

Αντίστοιχο ποσό δανείων με την Ελλάδα έχουν χορηγήσει οι γερμανικές τράπεζες στην Πορτογαλία (40 δισ. δολάρια), ενώ πολλαπλάσια είναι τα ποσά που έδωσαν προς την Ιρλανδία (154 δισ. δολάρια) και την Ισπανία (201 δισ. δολάρια). Οι γαλλικές τράπεζες έχουν δώσει μικρότερα ποσά - από ότι στην Ελλάδα - στην Πορτογαλία (37,2 δισ. δολάρια) και την Ιρλανδία (52,2 δισ. δολάρια), ενώ έχουν ανεξόφλητο υπόλοιπο 182,2 δισ. δολάρια στην Ισπανία.

Ο διασυνοριακός δανεισμός των τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο αυξήθηκε κατά 624 δισ. δολάρια από τον Ιούλιο έως το Σεπτέμβριο του 2010 και ανήλθε σε σχεδόν 31 τρισ. δολάρια. Τα δάνεια από ξένες τράπεζες στην Ελλάδα ανήλθαν στο τέλος Σεπτεμβρίου 2010 σε συνολικά 184 δισ. δολάρια, ελαφρά αυξημένα σε σχέση με τον Ιούλιο και μειωμένα κατά 22% από την αρχή του 2010".