Μείωση χρηματοδότησης

Σύμφωνα με την χθεσινή (5/7/2011) ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδος, η συνολική χρηματοδότηση του εγχώριου ιδιωτικού τομέα σημειώσε περαιτέρω μείωση. Αναλυτικά, όπως αναφέρεται:

"Τραπεζική χρηματοδότηση του εγχώριου ιδιωτικού τομέα: Mάιος 2011

Ο ετήσιος ρυθμός ανόδου της συνολικής χρηματοδότησης του εγχώριου ιδιωτικού τομέα σημείωσε περαιτέρω επιβράδυνση το Μάιο του 2011 και διαμορφώθηκε σε -1,1%, από -0,5% τον Απρίλιο του 2011 και 0,0% το Δεκέμβριο του 2010. Συνολικά, το Μάιο του 2011, η καθαρή ροή της χρηματοδότησης προς τον εγχώριο ιδιωτικό τομέα ήταν αρνητική κατά 1.557 εκατ. ευρώ (Μάιος 2010: θετική καθαρή ροή 167 εκατ. ευρώ).

Χρηματοδότηση των επιχειρήσεων
Η καθαρή ροή της χρηματοδότησης προς τις επιχειρήσεις ήταν, το Μάιο του 2011, αρνητική κατά 959 εκατ. ευρώ (Μάιος 2010: θετική καθαρή ροή 310 εκατ. ευρώ) και ο ετήσιος ρυθμός της πιστωτικής επέκτασης παρουσίασε μείωση και διαμορφώθηκε σε 0,3% έναντι 1,2% τον προηγούμενο μήνα (Δεκέμβριος 2010: 1,1%).

Χρηματοδότηση των ελεύθερων επαγγελματιών, αγροτών και ατομικών επιχειρήσεων
Η καθαρή ροή της χρηματοδότησης προς τους ελεύθερους επαγγελματίες, αγρότες και ατομικές επιχειρήσεις ήταν επίσης αρνητική κατά 165 εκατ. ευρώ τον επισκοπούμενο μήνα και ο ετήσιος ρυθμός μεταβολής της χρηματοδότησης μειώθηκε σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα (Μάιος 2011: -3,2%, Απρίλιος 2011: -1,5%, Δεκέμβριος 2010: 0,3%).

Χρηματοδότηση των ιδιωτών και των ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων
Αρνητική κατά 433 εκατ. ευρώ ήταν και η καθαρή ροή χρηματοδότησης προς τους ιδιώτες και τα ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά ιδρύματα το Μάιο του 2011, έναντι επίσης αρνητικής καθαρής ροής 143 εκατ. ευρώ το Μάιο του 2010. Η εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα ο ετήσιος ρυθμός μεταβολής της χρηματοδότησης προς τους ιδιώτες και τα ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά ιδρύματα να σημειώσει μικρή περαιτέρω μείωση (Μάιος 2011: -2,3%, Απρίλιος 2011: -2,1%, Δεκέμβριος 2010: -1,2%)".

Το πλέον ανησυχητικό σημείο της Ελληνικής οικονομίας

Οπως διαβάζουμε στην "Ημερησία":

"Χάθηκαν καταθέσεις 17,7 δισ. ευρώ μέσα σε ένα 5μηνο

του Θανάση Παπαδή και της Ελένης Κομίνη

Περίπου 17,7 δισ. ευρώ καταθέσεις έφυγαν από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, τους πρώτους πέντε μήνες του 2011, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, κεφάλαια τα οποία αντιστοιχούν από την αρχή του έτους, σε μείωση της τάξης του 8,4% της καταθετικής βάσης.

Μόνο τον μήνα Μάιο, η καταθετική βάση μειώθηκε κατά 4,8 δισ. ευρώ, ή κατά 2,5%, έναντι του προηγούμενου μήνα (Απριλίου). Σημειώνεται ότι ο μήνας Μάιος είναι ο πέμπτος συνεχόμενος μήνας που υποχωρεί το σύνολο των καταθέσεων.

Διεθνείς οίκοι αξιολόγησης εκτιμούν ότι η πολιτική αστάθεια και η ανασφάλεια για τη χορήγηση της πέμπτης δόσης προς τη χώρα, από την τρόικα, οδήγησαν στη «φυγή» των καταθέσεων. Ωστόσο, σύμφωνα με τραπεζικές πηγές, μεγάλο μέρος της υποχώρησης των καταθέσεων οφείλεται στην αυξανόμενη ανεργία, αλλά και στις περικοπές των μισθών σημαντικού μεριδίου εργαζόμενων.

Ειδικότερα, οι καταθέσεις των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων τον Μάιο ανήλθαν σε 191,9 δισ. ευρώ, από 196,756 δισ. ευρώ που ήταν τον Απρίλιο και από 209,6 δισ. ευρώ που ήταν στις 31 Δεκεμβρίου του 2010".

Για το Δολάριο

Γράφει, σε άρθρο του, ο κ. Barry Eichegreen (καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια - αναδημοσίευση στην "Ναυτεμπορική"):

"Πώς να «πυροβολήσουμε» το δολάριο

Το δολάριο έχει τα πάνω του και κάτω του. Τελευταία, περισσότερο τα κάτω του. Το αμερικανικό νόμισμα έχει απολέσει περισσότερο από το 25% της αξίας του έναντι άλλων νομισμάτων την τελευταία δεκαετία, εάν συνυπολογίσουμε τον πληθωρισμό. Καταγράφει απώλειες περίπου 5% από τις αρχές του 2011, ξυπνώντας μνήμες τα αρνητικά ρεκόρ, τα οποία έχει καταγράψει ανά περιόδους μετά την κατάρρευση του συστήματος Μπρέτον Γουντς το 1973.

Μία προφανής εξήγηση για την αδυναμία του είναι η πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, που ακολουθεί η Φέντεραλ Ριζέρβ και η οποία ενθαρρύνει τους επενδυτές να εγκαταλείψουν το δολάριο για ξένα στοιχεία ενεργητικού υψηλότερων αποδόσεων. Όπως είναι αναμενόμενο, οι επικριτές της Φέντεραλ Ριζέρβ έχουν υψώσει τους τόνους. Η κεντρική τράπεζα, διαμαρτύρονται, ευτελίζει το δολάριο. Διαβρώνει την αγοραστική αξία του νομίσματος και με αυτή και το βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών.

Ακόμη χειρότερα, η FED παίζει με τη φτώχεια. Η αποτυχία της να υπερασπιστεί το δολάριο, προειδοποιούν οι επικριτές, θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία κρίση εμπιστοσύνης. Κάποια στιγμή, η ανοχή της στο αδύναμο δολάριο θα εκληφθεί ως αδυναμία δέσμευσης στη σταθερότητα των τιμών.

Απογοητευμένοι οι επενδυτές θα προχωρήσουν τότε σε μαζικές πωλήσεις αμερικανικών κρατικών ομολόγων. Οι αποδόσεις των ομολόγων σε μία τέτοια περίπτωση θα εκτινάσσονταν στα ύψη και το δολάριο θα «βυθιζόταν». Θα είχαμε χρηματοπιστωτικές αναταράξεις και βαθειά ύφεση.

Τρομακτικά σενάρια

Τα τρομακτικά σενάρια πωλούν περισσότερα φύλλα. Στην πραγματικότητα, όμως, όλη αυτή η επίθεση στη Φέντεραλ Ριζέρβ είναι υπερβολική.

Ιστορικά μία πτώση του δολαρίου κατά 10% μεταφράζεται σε αύξηση του πληθωρισμού κατά μία μόλις ποσοστιαία μονάδα. Αυτό σημαίνει ότι η πτώση του δολαρίου κατά 5% φέτος θα προσθέσει στον πληθωρισμό μόνο μισή ποσοστιαία μονάδα. Και σε καμία περίπτωση ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ δεν είναι εκτός ελέγχου.

Οι τιμές των καυσίμων και των τροφίμων έχουν όντως ενισχυθεί αισθητά, αλλά το εργατικό κόστος παραμένει υπό έλεγχο -κάτι, που φυσικά δεν εκπλήσσει από τη στιγμή που η ανεργία κυμαίνεται κοντά στο 9%. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Φέντεραλ Ριζέρβ έχει την πολυτέλεια να επιμένει στην πολιτική της «καλοήθους αμέλειας» έναντι του δολαρίου.

Αν και ο διοικητής της Φέντεραλ Ριζέρβ, Μπεν Μπερνάνκι, έχει επανειλημμένα τονίσει ότι επιθυμία της κεντρικής τράπεζας είναι ένα «ισχυρό δολάριο», η Φέντεραλ Ριζέρβ βλέπει μάλλον με ικανοποίηση το αμερικανικό νόμισμα να υποχωρεί. Με τη ζήτηση στο εσωτερικό της χώρας να παραμένει αδύναμη, η ενίσχυση των εξαγωγών είναι η ενδεδειγμένη θεραπεία για μία «αναιμική» οικονομία. Και η αποδυνάμωση του δολαρίου είναι ένας τρόπος να διατεθούν περισσότερα αμερικανικά προϊόντα στις ξένες αγορές.

Επιπλέον, αυτοί που προειδοποιούν ότι η Φέντεραλ Ριζέρβ θα αποτύχει να αυξήσει τα επιτόκια, ακόμη και εάν ο πληθωρισμός αυξηθεί αισθητά, δεν κατανοούν ότι η κουλτούρα συγκράτησης των πληθωριστικών πιέσεων της κεντρικής τράπεζας έχει βαθιές ρίζες. Από τη στιγμή που η FED βρίσκεται υπό τόσο έντονη παρακολούθηση, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα αδράξει την πρώτη ευκαιρία για να διασφαλίσει τη σταθερότητα των τιμών.

Εάν υπάρχει κάποια απειλή για το δολάριο, αυτή δεν πηγάζει από τη νομισματική πολιτική, αλλά από τη δημοσιονομική. Αυτό που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση του νομίσματος είναι οι ενδείξεις ότι οι αμερικανικοί προϋπολογισμοί δεν συντάσσονται από υπεύθυνους ενήλικες.

Ένα αμερικανικό Κογκρέσο, που επιμένει σε πολιτικά παιχνίδια, θα μπορούσε να αποτύχει να αυξήσει το όριο δανεισμού, πυροδοτώντας έτσι μία «τεχνική» χρεοκοπία. Μία ένδειξη ότι είναι οι «τρόφιμοι» αυτοί που διοικούν το «άσυλο» σίγουρα θα οδηγούσε σε μαζικό ξεπούλημα των αμερικανικών κρατικών ομολόγων από τους ξένους επενδυτές. Ακόμη, δε, και εάν ξεπεραστεί αυτό το εμπόδιο, οι ΗΠΑ θα έχουν ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή τους να βάλουν τα δημοσιονομικά τους σε τάξη. Οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις λαμβάνουν συνήθως χώρα κοντά σε περιόδους εκλογών. Και οι ΗΠΑ έχουν προεδρικές εκλογές στα τέλη του 2012.

Νόμισμα χρηματοδότησης

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι μία κατάρρευση των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και του δολαρίου δεν είναι το ίδιο. Το δολάριο, παρατηρούν, είναι το νόμισμα χρηματοδότησης για τις τράπεζες ανά τον κόσμο. Όταν οι τράπεζες δανείζονται στις αγορές για να χρηματοδοτήσουν τις επενδύσεις τους, δανείζονται σε δολάρια.

Επομένως, όταν η αστάθεια εντείνεται και η ρευστότητα στερεύει, οι ίδιες αυτές τράπεζες δίνουν μάχη για δολάρια. Πράγματι, ακόμη και όταν τα προβλήματα έχουν τη ρίζα τους στις ΗΠΑ, το δολάριο ενισχύεται. Το είδαμε αυτό το καλοκαίρι του 2007, όταν ξέσπασε η κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου(subprime), και ξανά το 2008, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Βραχυπρόθεσμα, λοιπόν, μία κρίση στην αμερικανική αγορά κρατικών ομολόγων θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία ανατίμηση του δολαρίου. Μία όξυνση των προβλημάτων στις αμερικανικές αγορές θα ωθούσε, ωστόσο, τις τράπεζες στο να αναζητήσουν άλλους τρόπους χρηματοδότησης. Η περίοδος ενίσχυσης του δολαρίου θα ήταν σύντομη.

Το αποτέλεσμα θα ήταν ο χειρότερος εφιάλτης της Φέντεραλ Ριζέρβ. Εάν οι αποδόσεις των ομολόγων εκτινάσσονταν στα ύψη και η οικονομική δραστηριότητα κατέρρεε, η κεντρική τράπεζα θα ήθελε να μειώσει τα επιτόκια και να πλημμυρίσει τις αγορές με ρευστότητα.

Ένα αισθητά υποτιμημένο δολάριο, όμως, θα σήμαινε ταυτόχρονα και αισθητά υψηλότερο πληθωρισμό, κάτι που θα απαιτούσε αυστηρή νομισματική πολιτική. Παγιδευμένη σε αυτό το δίλημμα, η Φέντεραλ Ριζέρβ δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα για να λύσει τα προβλήματα των ΗΠΑ. Ο Μπεν Μπερνάνκι προειδοποιεί συνεχώς για τις ζοφερές συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η αδυναμία αντιμετώπισης των δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας. Το Κογκρέσο, όπως και όλοι στις ΗΠΑ, θα έπρεπε να τον λάβουν σοβαρά υπόψη τους".

Υποβάθμιση Πορτογαλίας

Οπως διαβάζουμε σε όλα τα έντυπα ΜΜΕ:

Κατά τέσσερις βαθμίδες υποβάθμισε η Moody's την πιστοληπτική ικανότητα της Πορτογαλίας

Ο οίκος αξιολόγησης κατατάσσει πλέον τα πορτογαλικά ομόλογα στην κατηγορία Ba2, από Baa1 δηλαδή στη ζώνη των "σκουπιδιών" (junk). Οι Standard & Poor's και Fitch έχουν τοποθετήσει τα πορτογαλικά ομόλογα στη βαθμίδα ΒΒΒ-, μια ανάσα πάνω από τη ζώνη των επισφαλών επενδύσεων

Αιτιολόγησε την απόφασή του υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν αμφιβολίες κατά πόσο η Λισαβόνα θα επιτύχει τους στόχους μείωσης του ελλείμματος και θα καταφέρει να βγει στις αγορές χωρις να χρειαστεί και νέο δάνειο από την τρόικα.

Η στάση των οίκων απέναντι στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει προκαλέσει εκνευρισμό στις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Μέσα στο τελευταίο 24ωρο, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ο Αυστριακός ομόλογός της Βέρνερ Φάιμαν και ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ, Έβαλντ Νοβότνι προχώρησαν σε δηλώσεις αποδοκιμασίας των οίκων αξιολόγηση".

Κάποιοι θα πουν ότι δεν ξέρει οικονομικά ο άνθρωπος...

Γράφει ο Paul Krugman στους "New York Times":

"Η απάτη με τα μετρητά των μεγάλων επιχειρήσεων

Το να παρακολουθείς την εξέλιξη του οικονομικού διαλόγου στην Ουάσιγκτον τα τελευταία δυο χρόνια υπήρξε απογοητευτική εμπειρία. Μήνα με το μήνα, η συζήτηση γίνεται όλο και πιο πρωτόγονη: τα διδάγματα της οικονομικής κρίσης του 2008 ξεχάστηκαν με εκπληκτική ταχύτητα, και οι ίδιες ακριβώς ιδέες που μας οδήγησαν στην κρίση - ότι ο κρατικός έλεγχος της οικονομίας είναι κακός, πως ό,τι είναι καλό για τους τραπεζίτες είναι καλό για την Αμερική, και ότι οι περικοπές στην φορολογία είναι το ελιξίριο διά πάσα νόσο - ξανάγιναν κυρίαρχες.

Και τώρα τα οικονομικά της «μετακύλισης» - η ιδέα πως οτιδήποτε αυξάνει τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων είναι καλό για την οικονομία - κάνουν την μεγάλη τους «επιστροφή».

Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει παράδοξο. Τη τελευταία διετία τα κέρδη έχουν αυξηθεί, ενώ η ανεργία παραμένει καταστροφικά υψηλή. Πως γίνεται να πιστέψει κανείς ότι το να δοθούν ακόμη περισσότερα χρήματα στις μεγάλες επιχειρήσεις θα οδηγήσει σε ταχύτερη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας;

Παρά ταύτα, η θεωρία της «μετακύλισης» ενισχύεται - πείθοντας ακόμη και ορισμένους Δημοκρατικούς. Τι εννοώ; Σκεφτείτε τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι Ρεπουμπλικάνοι για να υπερασπιστούν τα τεράστια φορολογικά «παράθυρα» για τις επιχειρήσεις. Πως είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι που απαιτούν άγριες περικοπές στα κρατικά προγράμματα ασφάλισης και περίθαλψης να υπερασπίζονται ταυτόχρονα τις «φωτογραφικές» φοροαπαλλαγές προς όφελος των διαχειριστών επενδυτικών κεφαλαίων -hedge funds - και κατόχων ιδιωτικών αεροσκαφών;

Ιδού πως προσπάθησε να απαντήσει ένας εκπρόσωπος του Ερικ Κάντορ, του επικεφαλής των Ρεπουμπλικάνων στην Βουλή των Αντιπροσώπων, στην Washington Post: «Δεν μπορείς να βοηθήσεις τον μισθωτό υπάλληλο φορολογώντας τον άνθρωπο που του δίνει δουλειά». Στη συνέχεια υποστήριξε πως οι εν λόγω φοροαπαλλαγές βοηθούν κυρίως τις μικρές επιχειρήσεις (ενώ στην πραγματικότητα ωφελούν κυρίως τα μεγάλα corporations). Αλλά το βασικό του επιχείρημα είναι πως ότι αφήνει περισσότερα χρήματα στα χέρια των μεγάλων επιχειρήσεων οδηγεί σε περισσότερες θέσεις εργασίας. Δηλαδή η θεωρία της μετακύλισης στην πιο καθαρή μορφή της.

Και βέβαια υπάρχει το ζήτημα του επαναπατρισμού.

Οι αμερικανικές επιχειρήσεις υποτίθεται ότι πληρώνουν φόρους για τα κέρδη των θυγατρικών τους που λειτουργούν εκτός ΗΠΑ - αλλά μόνον αν αυτά τα κέρδη μεταφερθούν πίσω στην μητρική εταιρεία. Τώρα προτείνεται - φυσικά μετά από μια μεγάλης κλίμακας καμπάνια από τα πολιτικά λόμπι - ένα είδος φορολογικής αμνηστίας, βάση του οποίου οι επιχειρήσεις θα μπορούν να φέρουν πίσω στις ΗΠΑ τα κέρδη τους χωρίς ουσιαστικά να πληρώσουν τους προβλεπόμενους φόρους. Και βλέπουμε ακόμη και Δημοκρατικούς να υποστηρίζουν την ιδέα, υποστηρίζοντας πως θα συμβάλει στην καταπολέμηση της ανεργίας.

Όπως τονίζουν οι αντίπαλοι του σχεδίου, αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί: μια παρόμοια περίοδος «φορολογικών διακοπών» προσφέρθηκε στις επιχειρήσεις το 2004, στηριγμένη στα ίδια επιχειρήματα. Και το μέτρο υπήρξε μια παταγώδης αποτυχία. Ενώ οι μεγάλες εταιρείες πράγματι εκμεταλλεύτηκαν την αμνηστία για να «επαναπατρίσουν» τεράστια ποσά στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποίησαν τα λεφτά αυτά για να πληρώσουν μερίσματα στους μετόχους, να επαναγοράσουν χρέη και μετοχές, να εξαγοράσουν άλλες εταιρείες - για οτιδήποτε άλλο, εκτός από το να αυξήσουν τις παραγωγικές επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας. Δεν υπάρχει ούτε μια ένδειξη ότι οι «φοροδιακοπές» του 2004 συνέβαλαν κατά οποιοδήποτε τρόπο στην τόνωση της οικονομίας.

Αυτό που πέτυχε η έκτακτη εκείνη φοροαπαλλαγή, ωστόσο, ήταν να δώσει στις μεγάλες επιχειρήσεις μια ευκαιρία να αποφύγουν την πληρωμή φόρων επί των χρημάτων που κάποια στιγμή αναγκαστικά θα επαναπάτριζαν. Επίσης έδωσε στις επιχειρήσεις αυτές ένα πρόσθετο κίνητρο να μεταφέρουν στο εξωτερικό ακόμη περισσότερες θέσεις εργασίας, καθώς πλέον γνώριζαν πως υπήρχαν αρκετές πιθανότητες να φοροδιαφύγουν νομίμως και στο μέλλον, με την ευκαιρία νέων «αμνηστιών».

Κι όμως, όπως ήδη είπα υπάρχει πολιτική ώθηση για επανάληψη αυτής της καταστροφικής παράστασης. Και αυτή την φορά οι συνθήκες είναι ακόμη χειρότερες. Πως μπορεί ακόμη και να διανοείται κανείς ότι αυτό που «φρενάρει» την αμερικανική ανάκαμψη είναι η έλλειψη διαθέσιμων κεφαλαίων από τις μεγάλες επιχειρήσεις - όταν είναι ευρύτατα γνωστό πως οι εταιρείες «κάθονται» πάνω σε τεράστια ποσά τα οποία αρνούνται να επενδύσουν;

Στην πραγματικότητα, τα αδρανή κεφάλαια έχουν εξελιχθεί σε μέγα πολιτικό επιχείρημα των συντηρητικών, με τους εκπροσώπους της δεξιάς να υποστηρίζουν ότι οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν, λέει, λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας. Αυτό είναι σίγουρα λανθασμένο: τα στοιχεία δείχνουν σαφώς ότι ο πραγματικός λόγος συσσώρευσης αδιάθετων κεφαλαίων είναι η συνεχιζόμενη κάμψη της καταναλωτικής ζήτησης. Όπως και να' χει, εάν οι επιχειρήσεις ήδη έχουν τεράστια ποσά σε μετρητά που δεν χρησιμοποιούν, γιατί να τους δώσουμε το φορολογικό παράθυρο να αποκτήσουν κι άλλα -και τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με την ανάκαμψη;

Καμία σχέση, φυσικά. Το επιχείρημα ότι ένα φορολογικό διάλειμμα για τις corporations θα οδηγήσει σε αυξημένη απασχόληση, ή ότι η άρση των φοροαπαλλαγών για τα ιδιωτικά τζετ θα οδηγήσει σε αύξηση της ανεργίας, είναι καθαρή ανοησία. Οι μεγάλες εταιρείες έχουν ήδη όσα χρήματα χρειάζονται για να επεκταθούν: αυτό που λείπει είναι το κίνητρο της επέκτασης, σε μια στιγμή που οι καταναλωτές παραμένουν «στα σκοινιά» και η κυβέρνηση μειώνει συνεχώς τις δαπάνες της.

Αυτό που χρειάζεται η οικονομία μας είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας απευθείας από την κυβέρνηση, και η ανακούφιση των καταχρεωμένων νοικοκυριών μέσω διακανονισμών στα ενυπόθηκα δάνεια. Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται είναι η μεταφορά δισεκατομμυρίων δολαρίων σε επιχειρήσεις που έχουν σκοπό να προσλάβουν μόνο περισσότερους λομπίστες".

Αξαφνα, ο κίτρινος ελέφαντας που ήταν στο δωμάτιο, έγινε αντιληπτός

Οπως διαβάζουμε στην "Ναυτεμπορική" (άρθρο του κ. Πάνου Κακούρη):

"Ενστάσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους

Σοβαρές ενστάσεις για τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους περιέχει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που εκδόθηκε μετά την τέταρτη αξιολόγηση του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής της Ελλάδας, κάνοντας λόγο και για απρόβλεπτες εξελίξεις.

Η Κομισιόν φαίνεται να ανησυχεί για τον όγκο του δημόσιου χρέους που θα παραμείνει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ακόμα και μετά την προώθηση των αποκρατικοποιήσεων και θεωρεί ως μονόδρομο την προώθηση της ανάπτυξης προκειμένου να υποχωρήσει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Οι εκτιμήσεις της Ε.Ε. διαφέρουν από τις αντίστοιχες του υπουργείου Οικονομικών και σύμφωνα με αυτές το ελληνικό δημόσιο χρέος θα κορυφωθεί το 2012 (ως ποσοστό του ΑΕΠ) και θα αρχίσει να μειώνεται στη συνέχεια, με τη συμβολή και του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.

Ομως η Ε.Ε. τονίζει ότι «σε κάθε περίπτωση το ελληνικό δημόσιο χρέος θα παραμείνει για πολλά χρόνια σε υψηλό επίπεδο και, ως εκ τούτου, υπόκειται σε ενδεχόμενες αρνητικές εξελίξεις που δεν μπορούν να προβλεφθούν»!

Ειδικότερα, υπογραμμίζεται στην έκθεση πως «η εκτίμηση της βιωσιμότητας του χρέους επηρεάζεται εύκολα από τα αποτελέσματα της ανάπτυξης, γεγονός το οποίο υπογραμμίζει τη ζωτική σημασία της επίσπευσης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που προωθούν την ανάπτυξη».

Ακόμα τονίζει ότι η βιωσιμότητα του χρέους μπορεί να αποκατασταθεί μόνον εάν η κυβέρνηση ενστερνιστεί πλήρως τη δημοσιονομική εξυγίανση και το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

Σύμφωνα με την Ε.Ε., το ελληνικό χρέος στο τέλος του 2011, θα αυξηθεί φέτος κατά 24 δισ. ευρώ, και θα διαμορφωθεί σε 352,6 δισ. ευρώ ή στο 156,7% του ΑΕΠ (από 142,7% του ΑΕΠ το 2010).

Το 2012, το ύψος του χρέους θα φτάσει σε 367,5 δισ. ευρώ, ή στο 161,3% του ΑΕΠ. Το 2013, θα αυξηθεί σε 376,2 δισ. ευρώ, αλλά θα υποχωρήσει ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 160,1%, επειδή το ίδιο έτος προβλέπεται άνοδος του ΑΕΠ κατά 2,1%.

Το 2014 το δημόσιο χρέος θα υποχωρήσει σε 371,6 δισ. ευρώ, και στο 153% του ΑΕΠ.

Οι εκτιμήσεις αυτές δικαιολογούν την ανησυχία της Ε.Ε. δεδομένου ότι ακόμα και έπειτα από έσοδα αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ, το πρόβλημα του χρέους θα εξακολουθήσει να είναι οξύ, αφού θα υπερβαίνει το 150% του ΑΕΠ το έτος 2014 και για την αντιμετώπισή του, οι κοινοτικοί συστήνουν προώθηση μεταρρυθμίσεων προκειμένου να αυξηθεί το ΑΕΠ και να υποχωρήσει ο λόγος του χρέους.

Οι συγκεκριμένες προοπτικές διατηρούν απαγορευτικό το κόστος χρηματοδότησης του ελληνικού χρέους από την αγορά. «Οι αποδόσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά τους τελευταίους μήνες και καταγράφουν ανώτατα όρια που υπερβαίνουν κατά πολύ τα ανώτατα όρια που είχαν καταγραφεί κατά την έναρξη του προγράμματος», επισημαίνει η Κομισιόν και θεωρεί «απίθανο οι αποδόσεις να επιστρέψουν σε προσιτά επίπεδα μέσα σε μερικά τρίμηνα».

Προσθέτει ακόμα ότι «αυτή η κατάσταση αντικατοπτρίζεται στο γεγονός ότι η ελληνική πιστοληπτική ικανότητα έχει υποβαθμιστεί περαιτέρω από τους κυριότερους οργανισμούς αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας» και εξηγεί ότι «ο σκεπτικισμός της αγοράς σχετίζεται με τις αμφιβολίες για την ικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης και της κοινωνίας να συνεχίσει στην οδό της δημοσιονομικής εξυγίανσης και της αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας».

Κυβερνητική ολιγωρία

Επιχειρεί να ερμηνεύσει και την κυβερνητική ολιγωρία στις μεταρρυθμίσεις, υποστηρίζοντας ότι «οι καθυστερήσεις στην υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων αντικατοπτρίζουν τα όρια της διοικητικής ικανότητας και τους περιορισμούς όσον αφορά τον πολιτικό συντονισμό».

Στο πλαίσιο αυτό η τρόικα συζήτησε την ανάγκη να υπάρξει ένα επίσημο πλαίσιο διαχείρισης έργων, ιδίως για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και συνέστησε να οριστούν διαχειριστές έργου για κάθε πρωτοβουλία που θα υλοποιείται σε βασικούς τομείς (μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, μεταρρύθμιση της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών, ταχείες επενδύσεις κ.λπ.) και να δοθεί εντολή σε μια υπηρεσιακή επιτροπή να σχεδιάζει, να χρησιμοποιεί και να δημοσιεύει, σε τακτική βάση, δείκτες προσανατολισμένους σε αποτελέσματα για κάθε μία από τις βασικές διαρθρωτικές μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες.

Οι καθυστερήσεις φέρνουν παρακολούθηση

Ωστόσο οι εκτιμήσεις για τους ρυθμούς ανάπτυξης δεν είναι αισιόδοξες, δεδομένου ότι προβλέπεται νέα ύφεση φέτος στο -3,8%, οριακή ανάκαμψη το 2012 κατά 0,6%, αύξηση του ΑΕΠ το 2013 κατά 2,1%, κατά 2,3% το 2014 και κατά 2,7% το 2014.

Πρόκειται για αναπτυξιακούς ρυθμούς που δεν μπορούν να επιταχύνουν την άνοδο του ΑΕΠ και την υποχώρηση του λόγου του χρέους.

Η Κομισιόν θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών, για την καθυστέρηση των οποίων επικρίνει την κυβέρνηση και εκτιμά ότι η εφαρμογή των αποφάσεων θα διευκολυνθεί από την παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου από την «τεχνική συνδρομή» που θα παράσχει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

«Η ενίσχυση της τεχνικής συνδρομής είναι ουσιώδους σημασίας για τη διασφάλιση της αυστηρής εφαρμογής του προγράμματος και την αντιμετώπιση ζητημάτων ικανότητας (capacity). Η τεχνική συνδρομή από την Επιτροπή και το ΔΝΤ αποδείχτηκε χρήσιμη σε πολλούς τομείς, όπως οι στατιστικές, η απορρόφηση των διαρθρωτικών ταμείων και το κτηματολόγιο, αλλά και στον τομέα των μεταρρυθμίσεων στη φορολογία, στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών και στο χρηματοπιστωτικό τομέα». Προσθέτει δε με νόημα, ότι «η αποτελεσματική τεχνική συνδρομή θα πρέπει τώρα να επεκταθεί και σε άλλους τομείς και να παρέχεται και από κράτη-μέλη της Ευρωζώνης».

Διατυπώνει αμφιβολίες ακόμα και για την εφαρμογή του εφαρμοστικού νόμου σημειώνοντας ότι παρά την ψήφισή του «η υλοποίηση της ολοκληρωμένης αυτής δέσμης πολιτικών, που αποσκοπεί στην άρση των εμποδίων σε όλες τις κυβερνητικές οντότητες, εμπεριέχει σημαντικούς κινδύνους. Οι καθυστερήσεις στην προετοιμασία του ΜΠΔΣ μαρτυρούν τις ολοένα και αυξανόμενες δυσκολίες της κυβέρνησης όσον αφορά τη διατύπωση και τη συλλογική υποστήριξη των αναγκαίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων».

Διαβλέπει επίσης «ιδιαίτερα σοβαρούς κινδύνους εφαρμογής» των μέτρων για τη «μείωση της φοροδιαφυγής και της κατάχρησης των κοινωνικών παροχών».

Υστέρηση είσπραξης των φόρων

Ακόμα η έκθεση της Κομισιόν επικρίνει την κυβέρνηση για τις καθυστερήσεις στον τομέα της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής.

«Τα κριτήρια δημοσιονομικών επιδόσεων για το πρώτο τρίμηνο του 2011 πληρούνται αλλά τα βαθύτερα προβλήματα παραμένουν άλυτα», σημειώνει και προσθέτει ότι «η είσπραξη των φόρων εξακολουθεί να υστερεί σε σύγκριση με τον προγραμματισμό, ακόμα και μετά τις προς τα κάτω αναθεωρήσεις που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο προηγούμενων επανεξετάσεων.

Παρά το γεγονός ότι μέρος αυτής της υστέρησης είναι αποτέλεσμα της σοβαρής ύφεσης και των περιορισμών ρευστότητας των φορολογουμένων, αρκετά μέτρα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής δεν έχουν υλοποιηθεί πλήρως».

Επικρίνει ακόμα την κυβέρνηση για τη συσσώρευση νέων χρεών και την εκτέλεση του προϋπολογισμού, επισημαίνοντας τα ακόλουθα:

* Το τριμηνιαίο κριτήριο επίδοσης για το πρωτογενές ισοζύγιο έχει επιτευχθεί χάρη στην υστέρηση εκτέλεσης των δαπανών σε κρατικό επίπεδο και στα σχετικώς θετικά αποτελέσματα όσον αφορά την εκτέλεση του προϋπολογισμού της τοπικής αυτοδιοίκησης και της κοινωνικής ασφάλισης.

* Ορισμένες αδυναμίες στον έλεγχο των δαπανών δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί.

* Τα καθυστερούμενα σε προμηθευτές από τα νοσοκομεία, τα υπουργεία και άλλους δημόσιους φορείς, αντί να έχουν εξαλειφθεί, έχουν αυξηθεί περαιτέρω.

* Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μην πληρούται το κριτήριο επίδοσης σχετικά με το πρωτογενές ισοζύγιο για το τέλος Ιουνίου".

Τα αυτονόητα, που συνήθως αποκρύπτονται...

Οπως μετέδωσε η Deutsche Welle (αναδημοσίευση στην "Ναυτεμπορική"):

"Τ. Βάιγκελ: Δεν έχουμε δώσει χρήματα των γερμανών φορολογουμένων για τη διάσωση της Ελλάδας

Η γερμανική κυβέρνηση και η ΕΚΤ θα πρέπει να ενημερώσουν τους πολίτες για την πραγματική διάσταση της βοήθειας προς την Ελλάδα, υποστήριξε σε ομιλία του ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Τέο Βάιγκελ.

«Η υπόθεση της Ευρώπης κινδυνεύει να βυθιστεί στην αποστροφή και την παραίτηση», υπογράμμισε ο πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων του Χέλμουτ Κολ, μιλώντας σε εκδήλωση της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU).

Ο κ. Βάιγκελ ζήτησε από τη γερμανική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να ενημερώσουν καλύτερα και αναλυτικότερα την κοινή γνώμη για την βοήθεια που χορηγείται στην Ελλάδα.

«Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δώσει ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα των γερμανών φορολογουμένων. Το μόνο που έχουμε δώσει είναι εγγυήσεις και αυτό θα πρέπει να το πούμε στους πολίτες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο συντηρητικός πρώην υπουργός".